Przejdź do głównej zawartości

Posty

Pójdźcie i wypocznijcie nieco - Mk 6, 30-34

Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: "Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco". Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu. Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach. Mk 6, 30-34


Zlitowałeś się nade mną i chcesz mnie dzisiaj nauczać. W ciszy, na pustyni mojego serca. I powiem Ci szczerze, Panie, że ja boję się pustyni, boję się ciszy. Zawsze próbuję ją czymś wypełnić i nawet ucieszyły mnie tłumy, które widziały dzisiaj, jak idę na pustynię, by wypocząć. Ale dzisiaj Ty chcesz dla mnie pustyni, bym przy Tobie wypoczął. Nie boisz się mojego lęku, niepewności, tylko zapraszasz. Widzisz we mn…
Najnowsze posty

Świat byłby taki ubogi... czyli o spotkaniu Alojzego Orione i Mario Ivaldi

Świat byłby taki ubogi, gdybyśmy się nie spotkali...  czyli opowieść o kleryku Orione i Mario Ivaldi. Od tego wszystko się zaczęło…

Zbliżały się wakacje 1890 roku. Seminarium w Tortonie już prawie opustoszało. Prawie… bo kleryk Orione zdecydował się tam pozostać w czasie letnich miesięcy. Po otrzymaniu zgody biskupa, z pokoju w internacie przeniósł się do małej izdebki koło kaplicy. Nie marnował czasu ani nie odpoczywał całymi dniami, ale każdego dnia pilnie się uczył i pracował, przejął bowiem część obowiązków kościelnego katedry. Rok później na stałe zamieszkał w pokoiku na jej poddaszu, gdzie w zamian za funkcję pełnioną w kościele mógł mieszkać i otrzymywać drobne stypendium. Pracował z ogromnym zapałem, starannością i pobożnością. Wiele nocnych godzin spędzał przed Najświętszym Sakramentem. Tutaj kleryk Orione czerpał ze źródła Miłości, tutaj nabierał sił, tutaj odnajdywał spełnienie całego swojego człowieczeństwa w jedności z Bożą Obecnością i w całkowitym ofiarowaniu samego sieb…

Grzech zabija - Mk 6, 14-29

Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: "Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim". Inni zaś mówili: "To jest Eliasz"; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, mawiał: "To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał". Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu z powodu Herodiady, żony brata swego, Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem napominał Heroda: "Nie wolno ci mieć żony twego brata". A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał. Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobistościom w Galilei. Gdy córka tej Herodiady weszła i…

Wezwanie do nawrócenia - Mk 6, 7-13

Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. "Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien". I mówił do nich: "Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich". Oni więc wyszli i wzywali do nawracania się. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali. Mk 6, 7-13


I mnie dzisiaj wzywasz do nawrócenia. Przywołujesz do siebie i pragniesz dać mi wszystko, co jest mi niezbędne do życia; wszystko, co nie przesłoni mi Twojego obrazu. Chcesz, bym był ubogim, mając wszystko, co najcenniejsze u Ciebie. By wystarczyła mi tylko Twoja miłość, Opatrzność i łaska. By mi wystarczyła. Wiesz, Panie, że tak…

Prorok w swojej ojczyźnie... - Mk 6, 1-6

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy zaś nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: "Skąd to u Niego? I co to za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce! Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?" I powątpiewali o Nim. A Jezus mówił im: "Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony". I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał. Mk 6, 1-6

Wiesz, Panie, czasem moje serce jest jak Twoje rodzinne miasto. Pyta podejrzliwie: Skąd On to ma? Skąd w Nim ta mądrość? Czyż nie jest synem cieśli? I powątpiewam o Tobie, lekceważę Twoje słowa i Twoje Prawo. I rozumiem, dlaczego się dziwisz. Dajesz mi tak wiele, al…

Nie bój się, wierz tylko! - Mk 5, 21-43

Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie: "Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła". Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał. A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. Mówiła bowiem: "Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa". Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w swym ciele, że jest uleczona z dolegliwości. A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: "Kto dotknął mojego płaszcza?" Odpowiedzieli Mu uczniowie: &…

Wracaj i opowiadaj! - Mk 5, 1-20

Jezus i uczniowie Jego przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Gdy wysiadł z łodzi, zaraz wyszedł Mu naprzeciw z grobowców człowiek opętany przez ducha nieczystego. Mieszkał on stale w grobowcach i nikt już nawet łańcuchem nie mógł go związać. Często bowiem nakładano mu pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić. Wciąż dniem i nocą w grobowcach i po górach krzyczał i tłukł się kamieniami. Skoro z daleka ujrzał Jezusa, przybiegł, oddał Mu pokłon i zawołał wniebogłosy: "Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!" Powiedział mu bowiem: "Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka". I zapytał go: "Jak ci na imię?" Odpowiedział Mu: "Na imię mi „Legion”, bo nas jest wielu". I zaczął prosić Go usilnie, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy. A pasła się tam na górze wielka trzoda świń. Prosiły Go więc złe duchy: "Poślij nas w świnie, żebyśmy mo…