Przejdź do głównej zawartości

Czego uczy mnie święty ks. Orione?

"Nie między palmami chcę żyć i umierać, ale między ubogimi, którzy są Jezusem Chrystusem!" św. Alojzy Orione

Od śmierci ks. Alojzego Orione mija dzisiaj 79 lat. Czego mnie, młodą dziewczynę, może nauczyć w XXI w.? Czy jego przykład życia może inspirować nawet dzisiaj, czy dostępny jest tylko dla Małych Misjonarek Miłosierdzia (sióstr orionistek) i jego młodszych współbraci - księży orionistów? 

Gdy razem z Narzeczonym myśleliśmy nad grawerem na obrączce, pierwsze, co przyszło nam obojgu na myśl, to Deo gratias! Bogu niech będą dzięki. Bogu niech będą dzięki, że dał nam siebie, że pozwolił nam się poznać, że możemy razem wzrastać. Bogu dzięki za naszego niepełnosprawnego świadka na ślubie i za świadkową, która w kościele nigdy jeszcze nie była - choć o przyjęciu chrztu już nie raz rozmawiałyśmy. Bogu dzięki za zawarte przyjaźnie i takich przyjaciół, przy których nie musimy nic udawać. Bogu dzięki za wszystko, co dla nas zrobił... I robi - bo Jego miłość nigdy się nie kończy.

Ksiądz Orione powiedział kiedyś, że "tylko z miłością zwycięża się świat". Tu nie chodzi o uczucia czy sentymentalizm - chociaż to, niekiedy, również jest ważne. Żeby nie zapomnieć, co Bóg dla nas zrobił.

Doświadczyłam tej miłości...
Kiedy zmęczona opieką nad Basią, dostałam w jednym momencie kawę... od trzech osób (musiałam bardzo źle wyglądać:)). Kiedy Mariusz, młody mężczyzna z zespołem Downa, przychodził - tak zwyczajnie - żeby przytulić, żeby powiedzieć, że lubi, kocha, żeby potrzymać za rękę. Gdy Kuba, mimo że nie jest w stanie wypowiedzieć żadnego słowa, poprzez książkę do komunikacji mówił więcej niż inni. Gdy mogę nauczyć się przy nich cierpliwości - tak bardzo mi jej nie raz brakuje.

Ksiądz Orione uczy mnie tego, żeby cierpliwie trwać przy tych, do których jesteśmy posłani. Żeby nie zrażać się chorobą, a widzieć w ludziach... człowieka. Który mimo zmęczenia, mimo trudu, mimo niedoskonałości, chce kochać i być kochanym. 

"Tylko z miłością się zwycięża świat".

XXI w. niesie inne wyzwania niż było 100 lat temu, gdy ks. Orione jeszcze żył i działał. Ale to, co zawsze pozostanie 'trądem' do pokonania, to... samotność. 

Można mieć chleb i coś do zrobienia kanapki, można mieć suto zastawiony stół, można mieć milion na koncie i kilometry przejechane samochodem, ale gdy jesteśmy samotni, to nic nam po tym. 
Wiedział o tym zarówno ks. Alojzy jak i Matka Teresa z Kalkuty czy br. Albert Chmielowski. 
Tego również doświadczam i ja sama, pracując w domu dziecka czy obecnie - jako opiekunka środowiskowa.

Czasem rozmawiam z ks. Alojzym i pytam go, co mam zrobić. Babcia daje mi w kość, nie mam już ochoty jej odwiedzać. Ktoś inny również nie jest zbyt sympatyczny, a ja sama... po raz kolejny się nie wyspałam. I wtedy słyszę w głowie: Deo gratias! Nie musisz być idealna. Dzięki Bogu jesteś, jaka jesteś. I taka, jaka jesteś, możesz pójść do innych ludzi ze swoją radością, uśmiechem, odrobiną szaleństwa i... miłością. Wystarczy.

"Tylko z miłością się zwycięża świat".

Możemy mieć wszystko, ale gdy nie ma miłości, jesteśmy najbiedniejsi na świecie... 
Kochać i być kochanym.

Tego uczy mnie ks. Orione. Dzisiaj. W XXI w. 
I z pewnością na kolejne lata... Do śmierci.

    Komentarze

    Popularne posty z tego bloga

    Czy Pan jest księdzem?

    Czy Pan jest księdzem? - Tak! - Katolickim księdzem? - Tak! - A ksiądz pomaga tym ludziom? - No, takkk... - To ja to bardzo szanuję.
    Starszy pan odwrócił się i oddalił od nas, ale było widać, że płacze. Dosłownie w momencie jego oczy, lekko ukryte za przyciemnianymi okularami zapełniły się wstydliwymi łzami. Chciałem jeszcze zagadać, zapytać, czy wszystko w porządku itp. ale łzy chyba nie pozwoliły mu na luksus rozmowy.



    Może nasłuchał się już tak wielu skarg, żali, utyskiwań, czy wręcz skandalicznych relacji z "życia Kościoła", że widok czegoś innego, spoza schematy wycisnął mu nagle łzy z oczu, łzy wzruszenia, że to, co w Kościele kocha i za czym tęskni nie przepadło całkiem.

    Nasza grupa właśnie opuszczała Rynek Główny, wózki w jedną stronę z wolontariuszami, ja z tymi chodzącymi, ale z trudem, ruszyliśmy w drugą, do Brańszczykobusa. Po drodze moi podopieczni entuzjastycznie witali i pozdrawiali staruszki siedzące na ławeczkach, śmiali się, śpiewali piosenki, które dopiero…

    Deo gratias!

    "Wtedy, kiedykolwiek jest jakiś brak, potrzeba jest miłości miłosiernej, potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Kiedy kocham drugiego, kiedy on nie jest mi w stanie odwzajemnić, kiedy jestem z nim, mimo że nie kocha mnie tak, jakbym tego potrzebował (...) potrzeba jest miłości miłosiernej, która kocha pomimo wszystko. (...) Popychajmy siebie do gestów miłości, której tak bardzo przecież potrzebujemy." 
    Usłyszałam te słowa, z ust o. Roberta, podczas mojej własnej Mszy ślubnej.  Mszy, która zapoczątkowała nowe - a jednocześnie kontynuowała "stare" - życie. 
    fot. Kam Video - Aś Jarosz
    Kiedykolwiek jest jakiś brak...
    Jeśli mąż nie pozmywa naczyń (a prosiłam go już kolejny raz...). Jeśli ja, zaaferowana książką, zapomnę wstawić obiad... Jeśli modlitwa wieczorna nie będzie taka, jak byśmy chcieli, żeby była... Jeśli nie mam wystarczająco siły, aby wstać z łóżka. Jeśli on... Jeśli ja...
    Potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Potrzeba jest miłości miłosiernej.
    Miłości, która…

    kochać i być kochanym

    Z dzieciństwa niewiele pamiętam. Nie wiem, kto nauczył mnie "Ojcze nasz" czy "Zdrowaś Maryjo", nie jestem pewna, czy to babcia pokazała mi, jak wykonać znak krzyża, a może mama?... jednak w pamięci, głęboko wyryty, mam obraz mojej mamy, która modliła się przy moim łóżku, a gdy kroiła chleb, starała się o każdy okruch - żeby tylko nie spadł na ziemię... I zanim go ukroiła, czyniła na nim znak krzyża - żeby go nigdy nie zabrakło!

    Z tą samą troską starała się nam pokazać, że ważny, najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka - niezależnie od tego, kim by był...

    Kiedy o tym pomyślę, po plecach przechodzi mnie dreszcz. Dziwne uczucie. Jakby to było wczoraj! A przecież minęło już moje ćwierćwiecze, przecież od dawna nie mieszkam w rodzinnym domu, przecież wpadam tam tylko 'od święta' i na chwilę... Jednak obraz mamy całującej i błogosławiącej bochenek chleba... tego się chyba nigdy nie zapomina!

    Z dzieciństwa - miałam wtedy 8, może 9 lat - pamiętam też moj…