Przejdź do głównej zawartości

Wcale nie widać, że kocham

Czemu ja tego wcześniej nie odkryłem???!!! Tego się nie da ogarnąć - trafione w dziesiątkę, na 100%! Wszystko, co teraz mi chodzi po głowie, czym się zajmuję, Brańszczyk, wolontariat, WSZYSTKO w jednej piosence!

Niby znam Luxtropedę - słuchałem 2Tm2,3, sięgałem nawet po Armię. W pewnym momencie moje muzyczne sympatie tak bardzo odpłynęły od rocka, czy metalu w kierunku gospel i muzyki uwielbieniowej, że o istnieniu tego zespołu wiedziałem i basta.
Nie miałem natomiast pojęcia o czym oni śpiewają. Natknąłem się parę razy na YT na ich klipy. Wilki Dwa nawet zapamiętałem, uznałem za fajne i nie wróciłem więcej do tego tematu. Ale wtopa!


***
Hubertem zajmowałem się jeszcze w Łaźniewie. Bardzo stare czasy. Po dwóch dniach poprosiłem, żeby ktoś mi pomagał. Normalnie wystarcza jeden wolontariusz na jednego niepełnosprawnego. Wymiękałem. 

Miał chyba 15 lat.  Sympatyczny, uśmiechał się do wszystkich. Dopiero potem się zorientowałem, że to tylko grymas, przyklejony wyraz twarzy, który towarzyszy strachowi i poprzedza gwałtowną reakcję. Autystyczni się boją, Hubert szczególnie. Pierwszy raz poza domem bez rodziców. Przybliżał się "niby przymilnie" i przyglądał się z bliska. Wszystko, co nieznane budziło w nim lęk. Ciężko go było zrozumieć. Nie mówił nic samodzielnie. Ja mówiłem "Hubert zobacz! Drze..." Hubert kończył "...wo". Ja "słoń..." Hubert "...ce".
Jedziemy w górę mapy, morze jest na północy
A z nami leci ziemia jak wystrzelona z procy
Wiem, że do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę
Nie mogę odpowiedzieć, przy drodze drzewa liczę

Na turnusie wyrobiłem sobie nieprawdopodobny refleks. Kilka szklanek, talerzy, naczyń z niewyjaśnionych przyczyn poleciało na podłogę. Z dnia na dzień uczyłem się, kiedy Hubert wystraszy się i zamknie w sobie, a kiedy nagle zareaguje. Parę razy oberwałem i ja. W gębę.

***
Krzyczysz, że chowam się przed tobą i jestem skryty
Lub chcąc być blisko ze mną solidarnie milczysz
Kochając i się złoszcząc znosisz to cierpliwie
Ja też cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie
Rewelacja. Przebywając z osobami chorymi i upośledzonymi, pracując z nimi na co dzień (a był taki etap) nabrałem dystansu do swojej pełnosprawności i dystansu do ich niepełnosprawności. W relacji do Pana Boga, która jest jedyną miarą mojego sensu, mojego człowieczeństwa często wychodzę na niepełnosprawnego. On mówi, ja słyszę, ale milczę. On jest blisko. Ja się boję. Reaguję gwałtownie, nieracjonalnie. Nie rozumiem, co się dzieje, nie ogarniam. Nie ufam. Jestem autystyczny?

***
Luxtorpeda - "Autystyczny" do kawy? Zdecydowanie polecam. Pod warunkiem, że pijecie mocą espresso, bardzo mocną. Kawałek oczywiście jest zagrany tak, jak to za dobrych czasów 2Tm2,3 bywało. Jednak cała ta energia jest mocno podporządkowana celowi. Piosenka daje do myślenia. Warto przeczytać tekst przed przesłuchaniem. Chłopaki śpiewają szybko, niecałkiem wyraźnie.

Kawa mocna, zdecydowanie bez mleka, corto, aromatyczna gorzkimi jak kardamon przemyśleniami. Smacznego.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Czy Pan jest księdzem?

Czy Pan jest księdzem? - Tak! - Katolickim księdzem? - Tak! - A ksiądz pomaga tym ludziom? - No, takkk... - To ja to bardzo szanuję.
Starszy pan odwrócił się i oddalił od nas, ale było widać, że płacze. Dosłownie w momencie jego oczy, lekko ukryte za przyciemnianymi okularami zapełniły się wstydliwymi łzami. Chciałem jeszcze zagadać, zapytać, czy wszystko w porządku itp. ale łzy chyba nie pozwoliły mu na luksus rozmowy.



Może nasłuchał się już tak wielu skarg, żali, utyskiwań, czy wręcz skandalicznych relacji z "życia Kościoła", że widok czegoś innego, spoza schematy wycisnął mu nagle łzy z oczu, łzy wzruszenia, że to, co w Kościele kocha i za czym tęskni nie przepadło całkiem.

Nasza grupa właśnie opuszczała Rynek Główny, wózki w jedną stronę z wolontariuszami, ja z tymi chodzącymi, ale z trudem, ruszyliśmy w drugą, do Brańszczykobusa. Po drodze moi podopieczni entuzjastycznie witali i pozdrawiali staruszki siedzące na ławeczkach, śmiali się, śpiewali piosenki, które dopiero…

Deo gratias!

"Wtedy, kiedykolwiek jest jakiś brak, potrzeba jest miłości miłosiernej, potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Kiedy kocham drugiego, kiedy on nie jest mi w stanie odwzajemnić, kiedy jestem z nim, mimo że nie kocha mnie tak, jakbym tego potrzebował (...) potrzeba jest miłości miłosiernej, która kocha pomimo wszystko. (...) Popychajmy siebie do gestów miłości, której tak bardzo przecież potrzebujemy." 
Usłyszałam te słowa, z ust o. Roberta, podczas mojej własnej Mszy ślubnej.  Mszy, która zapoczątkowała nowe - a jednocześnie kontynuowała "stare" - życie. 
fot. Kam Video - Aś Jarosz
Kiedykolwiek jest jakiś brak...
Jeśli mąż nie pozmywa naczyń (a prosiłam go już kolejny raz...). Jeśli ja, zaaferowana książką, zapomnę wstawić obiad... Jeśli modlitwa wieczorna nie będzie taka, jak byśmy chcieli, żeby była... Jeśli nie mam wystarczająco siły, aby wstać z łóżka. Jeśli on... Jeśli ja...
Potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Potrzeba jest miłości miłosiernej.
Miłości, która…

Kto by chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym - Mk 10, 35-45

Wtedy zbliżyli się do Niego synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, i rzekli: «Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?»Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie». Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»Odpowiedzieli Mu: «Możemy». Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie.Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla których zostało przygotowane». Gdy dziesięciu [pozostałych] to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana.A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: «Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę.Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami…