Przejdź do głównej zawartości

7 kilo w 2 tygodnie, czyli krótki kurs duchowości dla miłośników fitness


7 kilo w 2 tygodnie. Zdecydowanie poprawiona cera. Wypada o połowę mniej włosów. Ciśnienie samo się reguluje. Bez leków. Więcej energii na co dzień. Poprawę kondycji widać od razu, np. gdy nagle przyjdzie ci ochota pobiegać. A przyjdzie! Zażywasz to przez dwa tygodnie i efekty są!

Co takiego masz zażywać? Inspirację. Z Biblii. Serio! Post Daniela, bo to właśnie przechodziłem przez dwa tygodnie, po prostu jest świetną receptą na zdrowie. Pierwszy rozdział księgi Daniela zainspirował powstanie tej diety.  Jak się potem okazało, przy okazji postu, zadbałem też o zdrowie duchowe!

Post Daniela może wiele osób wystraszyć. Jedzenie samych warzyw i owoców oraz popijanie ich głównie wodą może być przerażające. Na szczęście nie byłem sam na początku tego eksperymentu. Po kilku dniach uczucie głodu zanika. Potrawy przygotowane z samych warzyw okazują się całkiem smaczne mimo braku soli, cukru, czy oliwy. Chodzisz syty, chociaż nie jesz dużo. Masz ochotę na ruch, na bieganie, basen itp. Z resztą poczytajcie sobie sami o poście Daniela.

Niejako przy okazji dostrzegłem rezultat diety, jakiego się nie spodziewałem. Inaczej się modli, gdy już od samego rana wybudzam się bez problemu, nie bierze mnie senność w czasie medytacji. Głowa pracuje jak żyleta. Dla modlitwy to też ma znaczenie!

Post zawsze traktowałem jak doświadczenie czysto duchowe. Chyba zupełnie ignorowałem w nim fizyczny element. Po prostu nie sądziłem, że głodówka raz na jakiś czas może być ciału potrzebna do uporządkowania trawienia, systemu odpornościowego, wywalenia toksyn itp.

Post i wyrzeczenie, które przynoszą ciału świetne skutki, po prostu zmuszają mnie do refleksji o tym, co z duszą człowieka dzieje się, gdy "żremy" same "duchowe golonki" i "duchowe chińskie zupki" , popijając "duchowymi słodzonymi napojami". Lekka dieta unika mocno przerobionych produktów, nadmiaru cukru, soli, które sztucznie wzmacniają smak, przestrzega przed przejadaniem się itp. Duchowo też istnieje podobne zjawisko!
Otyłość to dla wielu osób duży problem. Kto by nie chciał zrzucić na lato zimowej oponki z brzucha? Ciężko się ruszać, ciężko oddychać, stawy kolanowe cierpią, kręgosłup się gnie, serce cały czas zagrożone zawałem, cukrzyca za pasem... Otyłość duchowa jest równie niebezpieczna, tylko nie widać w lustrze. Niektórzy ludzie tak zachłannie zaspokajają swoje potrzeby biologicznie - jedzenie, picie, seks, odpoczynek, że wpadają w pułapkę duchowej otyłości. "Ruszyć mi się nie chce. Już wszystko widziałem, wszystkiego próbowałem. Modlić się nie potrzebuję, do kościoła nikt mnie nie zmusi, nie chce mi się przestrzegać przykazań". Trwają w takim "błogostanie", że nie mogą wejść na wyższy poziom piramidy Maslowa, nie mówiąc o prawdziwych wartościach, a co dopiero o szukaniu Boga!

Przejadamy się bodźcami - muza leci wam na okrągło? Jak nie mp3, to radio w pokoju, albo jakaś muzyczna TV, w weekend do klubu itp??? Oglądamy coraz mocniejsze filmy, żeby poczuć adrenalinę. Gry komputerowe dostarczają nam więcej emocji, niż życie? Mocny, mocniejszy alkohol, mocne papierosy, mocniejsze narkotyki... Mocniej, mocniej, mocniej. Świetna recepta na to, żeby utracić kontakt z Bogiem, który zwykle działa bardzo subtelnie. Nic dziwnego, że wielu ludzi Go nie czuje.

System odpornościowy będzie ci bardzo wdzięczny, jeśli przez kilka dni dasz mu odpocząć i pozwolisz zrobić porządek ze śmieciami, których nie może przerobić już od dawna. Zalegające resztki leków, niedoleczone choroby, stare ogniska zapalne, sprawiają, że nasze antyciała nie wiedzą już za co się brać.  Podobnie, nasza pamięć może być zaśmiecona grzesznymi obrazami i słowami tak bardzo, że z trudem odróżniamy dobro od zła!

Toksyny w organizmie gromadzą się w pokładach tłuszczu, w złogach żołądka, w postaci pryszczy. Toksyny na naszej duszy (toksyczne relacje, przywiązanie do rzeczy materialnych, do pieniędzy, pycha, próżność, gniew, niewybaczone krzywdy itd.) zalegają latami, toczą po cichu nasze serce i powoli stajemy się duchowo kalecy!

Szprycujemy się "chemicznymi" ulepszaczami nastroju. "A co Tobie poprawia samopoczucie?" Alkohol, papieros, wyjście na imprezę, Apap? - Zimno! Może coś mniej inwazyjnego - towarzystwo przyjaciół, słodycze, muzyka? - Cieplej!! Może jeszcze inaczej - spokój i cisza. - Jeszcze cieplej!!! Ale wystarczy odstawić te wszystkie polepszacze i przekonać się, że najpierw trzeba zrobić porządek ze swoim sumieniem, nałogami, popsutymi relacjami z ludźmi. No może i tak, ale w pierwszej kolejności, kto odstawi czekoladę i muzykę ?
Uporządkowanie trawienia to dla naszego organizmu bardzo ważna sprawa. Uwierzcie, że "duchowy organizm" potrzebuje postu, wyrzeczenia, niespełnionych pragnień. Pragnienie w ogóle jest motorem napędowym duchowości - pragnienie Boga, pragnienie miłości, pragnienie zmiany.

Nie mówię, że każdy człowiek musi teraz najpierw być "fit", żeby być chrześcijaninem, ani nie chcę powiedzieć, że poprawa kondycji fizycznej poprawi naszą relację z Bogiem! Za to chcę Wam drodzy powiedzieć, że macie dusze, o które warto dbać, a post, wyrzeczenie i wysiłek na pewno nie zrobią wam krzywdy!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ZA ŻYCIEM

Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”... Na słowo „pełnosprawna” pojawiają mi się w głowie dwa skojarzenia... Pierwsze - „Pełna łaski” - Maryja. „Pełna łaski” to znaczy - otrzymała tyle, że już nie dało się więcej. Że już nie było niczego więcej, co dałoby się otrzymać. Gdyby zabrakło czegoś nawet najbardziej niepozornego, byłaby już… „niepełna łaski”. Znasz drugiego takiego człowieka jak Maryja? Drugie skojarzenie – to harcerstwo. Jak jesteś w harcerstwie, zdobywasz sprawności. A choćby udało Ci się nawet zdobyć wszystkie - można stworzyć kolejne. Wachlarz jest niewyczerpany. Zawsze jakiejś sprawności nie będziesz miał. Zawsze będziesz „niepełen sprawności”, „niepełno-sprawnościowy”, "niepełno...sprawny”?
Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”… Pełnosprawny w wykonywaniu swoich obowiązków. Pełnosprawny w dążeniu do celu. Pełnosprawny w panowaniu nad swoimi emocjami w każdej sytuacji. Pełnosprawny w spełnianiu każdego marzenia. Pełnosprawny w rozwijaniu swoi…

Po co komu wolontariat?

Po co wolontariat? Każdego roku turnusy Drabiny Jakubowej przyciągają ok. 250-300 wolontariuszy z całej Polski. Ponad połowa z nich wraca na turnusy w kolejnych latach, a niektórzy zostają w Drabinie naprawdę na długo. Wielu z nas angażuje się w wolontariat przez cały rok, działając w Warszawie, Białymstoku, Wrocławiu, Lublinie, Krakowie i innych miastach. Co nas tak ciągnie do wolontariatu? Dlaczego wracamy? Czy nasze życie jakoś się przez to odmienia? Czy naprawdę jest tak, że wolontariusz niczego nie otrzymuje?
By być z ludźmi i dla ludzi Wolontariat to przede wszystkim ludzie - ci, którzy służą i ci, którym się służy – choć w praktyce te granice bardzo się zacierają. Dla Anity to właśnie czas spędzony z innymi i dla innych jest najważniejszy - „Jestem szczęśliwa, że podjęłam decyzję o byciu wolontariuszką. Cztery lata spędzone w Drabinie Jakubowej dały mi możliwość poznania wielu wspaniałych ludzi i przeżycia niezwykłych chwil. Działania w Sztabie, Anielskiej Domówce i Duszpasterstw…

Anielska Domówka w czasach zarazy

Jak miło było, dokładnie rok temu, wyjść na spacer w pierwszych nieśmiałych wiosennych promieniach słońca. Pośmiać się, urządzić wyścigi (podopieczni 1:0 wolontariusze), wyprowadzić psa. Zakończyć to wszystko pyszną pizzą oraz późniejszymi pogaduszkami w domu. Jasne, takie spotkania nie zdarzały się co weekend, trzeba było ustalić kiedy nie ma zjazdu na studiach, pracy czy jakiegoś ważnego kolokwium w poniedziałek. Porównując jednak z teraźniejszą sytuacją, wtedy właściwie można było zorganizować Anielską Domówkę bezproblemowo- wystarczyło wsiąść w samochód lub autobus i jechać! To było takie proste!
Dzisiaj jednak nasze spotkania nie wyglądają już tak jak kiedyś. Od początku istnienia Drabiny Jakubowej jesteśmy znani z łamania barier, tych społecznych i tych w nas samych. Teraz jednak stoimy przed barierą nie do pokonania, którą stanowią ekrany smartfonów i komputerów. Nie możemy się przez nią przytulić na powitanie, zbić piątki, podzielić się kawałkiem ciasta czy podać szklanki wod…