Przejdź do głównej zawartości

Oczami duszy cz. I

Drabina Jakubowa - łączy niebo z ziemią. Bóg posługuje się zwyczajnymi środkami dla nadzwyczajnych celów. Przychodzi tam, gdzie często najmniej się spodziewamy. W tym co słabe, małe, skromne. Sam pojawił się na tym świecie w ukryciu...
Cuda zaczynają się w codzienności. W tych małych rzeczach, które mogą pozostać niezauważone. Otwórzmy oczy, uszy, serca, żeby się przekonać, że On Jest. 

Świadectwa

I „Ofiaruję Ci wszystkie chwile mego życia by żadna z nich nie była zmarnowana...” bł. o.Honorat Koźmiński. 

Tak naprawdę po doświadczeniu Drabiny Jakubowej, po tych kilku dniach spędzonych w Brańszczyku, mogę się podpisać pod tymi słowami z duchowego testamentu o. Honorata. 
To był czas nie tylko ofiarowania części z siebie dla kogoś, ale prawdziwa nauka by żadna z danych chwil życia nie była zmarnowana. By wykorzystywać, przyjmować i wyciskać wszystko co najlepsze z życia. Czerpać jak najwięcej, jak najbardziej, jak najczęściej z prostej nauki miłości do Boga przez drugiego człowieka. 
Ten czas pokazał mi jak bardzo niedomagam w miłości, jak bardzo moje życie było skupione na rzeczach świata... Jak bardzo ograniczyłam swoją życiową przestrzeń do pracy, do spraw bezwartościowych zapominając w tym o sobie, o drugiej osobie... o Tym na Górze, który kocha miłością nieograniczoną. Pokazując codziennie mi jak ogromną mam wartość, gdy jestem blisko, gdy czepię prosto ze Źródła. 
Przyjmuje moje słabości, moje niedomagania, tak jak ci, którzy towarzyszyli mi w tym czasie zarówno duchowo jak i osobiście wskazując ogromną wartości mojej osoby jako człowieka. Prostego i na pewien sposób „niepełnosprawnego”. Tak naprawdę mogę uznać, że był to czas piękny Miłością pokazywaną przez małe gesty, słowa i prostą obecność drugiego człowieka. To co najważniejsze to właśnie Obecność. Czuć Bożego Ducha, który rozprzestrzenił się na nas ogromną miłością pokazując, że ilekroć niedomagam jestem silny. Ilekroć moja słabość przemienia się w moją moc. 

Można rzecz, że po prostu dziękuję Bogu za Was i dziękuję Wam za czas. Za każdy uśmiech, rozmowę i proste gesty wskazujące że Wasze życie jest stworzone na podstawie Bożego Ducha. Wiedząc dlaczego, a nawet dla Kogo jesteście ważni. Jesteście kochani i pokazujecie jak Kochać innych. To był tydzień ważnej nauki miłości jak i odwagi do bycia dla Was. 



II Już ponad dwa tygodnie minęły od czasu, gdy odnalazłam kolejne miejsce, gdzie chce się wracać. Brańszczyk.
To tam, każdego dnia byłam obdarowywana uśmiechem "za darmo". Tam każdego dnia, za rogiem, czekał ktoś, kto przytulił, bo czuje, że jest to człowiekowi potrzebne.

Tam, każdego ranka, gdy z wielkim trudem zwlekałam swoje ciało z łóżka po krótkiej nocy, ktoś uśmiechem od ucha do ucha oznajmiał, że ten dzień będzie dobry. 

Tam nigdy nie wiadomo, co przyniesie dzień, mimo jednego - każdego dnia będziesz wiedzieć, że jesteś kochany, jesteś potrzebny taki, jaki jesteś i że zawsze znajdzie się ktoś, kto ci o tym przypomni. Słowem, gestem, uśmiechem, mrugnięciem.
To właśnie w Brańszczyku kolejny raz doświadczyłam tego, że niepełnosprawność to nie stan ciała, a ducha. Twoje ciało może Cię ograniczać, może sprawiać trudności m.in. w komunikacji, ale gdy zauważasz drugiego człowieka i doceniasz jego obecność - to nie Ty jesteś niepełnosprawny. Niepełnosprawność jest zawsze tam, gdzie liczy się tylko własne "ja". Pojechałam z nastawieniem "daj z siebie", a wróciłam napełniona darami innych. Dziękuję!


Relacja podopiecznej:
III Brańszczyk to dla mnie najcudowniejsze miejsce na ziemi a Drabina Jakubowa to nasza wspólnota i moja druga rodzina. Ksiądz Łukasz jest wspaniałym człowiekiem poświęcał mi dużo czasu na 3 turnusie choć nie miał go wiele. Wolontariusze okazali mi dużo serca i miłości za co jestem im bardzo wdzięczna szczególnie mojej wolontariuszce Madzi, jest naprawdę Kochana!! Na 3 turnusie doznałam wiele radości i wzruszeń: Tomek - "kozacki chłopak" który ogolił sobie nogi na bal przebierańców, Jurek kleryk tak mnie rozśmieszył pierwszego dnia turnusu, że mało z wózka nie wypadłam, Pani Maria - pielęgniarka, od razu pierwszego dnia się mną zajęła, między innymi przyniosła mi sok, Izunia - druga pielęgniarka, która kiedy była potrzeba robiła mi opatrunki na odleżynach, Ksiądz Piotr - nasz rekolekcjonista, wspaniały człowiek, okazał mi tyle Miłości, że to się nie mieści w mojej głowie do tej pory, Mateusz, bardzo sympatyczny i dowcipny człowiek, Kasia, kochana dziewczyna o anielskim głosie. Cud Księdza Marka Chrzanowskiego - jego uzdrowienie i jego świadectwo na Mszy. W Kaplicy nie mogłam uwierzyć i powstrzymać łez wzruszenia, Benia i Zuza najwspanialsze koordynatorki świata ogarniające wszystko!! I Jan - kochany Jan o wielkim sercu!! Basia kochana dziewczyna taka wesoła, choć bardzo chora, Agata wolontariuszka Basi wspaniała, wesoła i szczera dziewczyna i Mario, podopieczny który był w stanie rozśmieszyć każdego...
Dziękuję Wam :)










Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Deo gratias!

"Wtedy, kiedykolwiek jest jakiś brak, potrzeba jest miłości miłosiernej, potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Kiedy kocham drugiego, kiedy on nie jest mi w stanie odwzajemnić, kiedy jestem z nim, mimo że nie kocha mnie tak, jakbym tego potrzebował (...) potrzeba jest miłości miłosiernej, która kocha pomimo wszystko. (...) Popychajmy siebie do gestów miłości, której tak bardzo przecież potrzebujemy." 
Usłyszałam te słowa, z ust o. Roberta, podczas mojej własnej Mszy ślubnej.  Mszy, która zapoczątkowała nowe - a jednocześnie kontynuowała "stare" - życie. 
fot. Kam Video - Aś Jarosz
Kiedykolwiek jest jakiś brak...
Jeśli mąż nie pozmywa naczyń (a prosiłam go już kolejny raz...). Jeśli ja, zaaferowana książką, zapomnę wstawić obiad... Jeśli modlitwa wieczorna nie będzie taka, jak byśmy chcieli, żeby była... Jeśli nie mam wystarczająco siły, aby wstać z łóżka. Jeśli on... Jeśli ja...
Potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Potrzeba jest miłości miłosiernej.
Miłości, która…

kochać i być kochanym

Z dzieciństwa niewiele pamiętam. Nie wiem, kto nauczył mnie "Ojcze nasz" czy "Zdrowaś Maryjo", nie jestem pewna, czy to babcia pokazała mi, jak wykonać znak krzyża, a może mama?... jednak w pamięci, głęboko wyryty, mam obraz mojej mamy, która modliła się przy moim łóżku, a gdy kroiła chleb, starała się o każdy okruch - żeby tylko nie spadł na ziemię... I zanim go ukroiła, czyniła na nim znak krzyża - żeby go nigdy nie zabrakło!

Z tą samą troską starała się nam pokazać, że ważny, najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka - niezależnie od tego, kim by był...

Kiedy o tym pomyślę, po plecach przechodzi mnie dreszcz. Dziwne uczucie. Jakby to było wczoraj! A przecież minęło już moje ćwierćwiecze, przecież od dawna nie mieszkam w rodzinnym domu, przecież wpadam tam tylko 'od święta' i na chwilę... Jednak obraz mamy całującej i błogosławiącej bochenek chleba... tego się chyba nigdy nie zapomina!

Z dzieciństwa - miałam wtedy 8, może 9 lat - pamiętam też moj…

Boję się Twojej miłości

Boję się wielu rzeczy. 
Boję się porzucenia. Boję się, że nie dam rady. Boję się samotnej jazdy pociągami (dlatego często wybieram Polskiego Busa). Boję się latania samolotem. Boję się chodzić sama ciemną nocą. Boję się księży, którzy z ambon mówią więcej o szatanie i złu 'tego świata' niż o Bogu i Jego miłości... Boję się często, co ludzie o mnie pomyślą... Boję się samotności.


Jedne lęki mnie paraliżują, inne po prostu sobie są, inne staram się pokonywać na wszelkie możliwe sposoby.
Więc jeżdżę pociągami (do samolotu wejść się jeszcze nie odważyłam...), w nocy też chodzę - bo do domu, po podróży, wrócić trzeba, a każdorazowe "nie dam rady" staram się zastąpić... najzwyklejszym działaniem. I tłumaczę sobie, że przecież nie zawsze muszę ją sobie dawać, bo przecież nie tytanem, a człowiekiem jestem.  Inni ludzie uważają mnie raczej za odważną i szaloną, aż szkoda, że nie wiedzą, ile galarety w sobie noszę i jak bardzo drżę podczas podejmowania każdej kolejnej decyzji…