Przejdź do głównej zawartości

Życie jest zmianą


"La mia vita è cambiamento" ("Moje życie jest zmianą") - taki tytuł nosi tomik wierszy, których autorem jest Alessandro di Vaio – radosny, uśmiechnięty chłopak z Neapolu, pełen ciepła, zawsze mający dobre słowo dla innych, żyjący z pasją. Nie miał sprawności mówienia ani chodzenia, ale tym, w czym osiągał mistrzostwo, była sprawność kochania. Wózek, na którym się poruszał, nie stanowił dla niego symbolu niepełnosprawności, ale był on pojazdem umożliwiającym dotarcie do drugiego człowieka, by zanieść mu miłość, uśmiech, pogodne spojrzenie. Życie Alessandro zmieniło wielu spośród tych, którzy go otaczali i spotykali na co dzień. Jego wiersze, pisane przy pomocy symboli Blissa, przemieniały zwykły świat w niezwykłą przestrzeń, wydobywały z niego to, co w nim najlepsze i najpiękniejsze. Dziś zmieniają tych, którzy je czytają, pomimo tego, że Autor przeszedł już do nowego Życia. Wśród podopiecznych i terapeutów warsztatów terapii zajęciowej z Małym Cottolengo w Neapolu, ciągle żywy jest jego uśmiech i dobro, jakie zostawiał na każdym kroku. Żywe są jego słowa i przesłanie miłości, które cierpliwie wskazywał na tablicach zapełnionych symbolami. Życie Alessandro zmieniło się, ale nie skończyło, i wciąż jest zmianą...



Jakie to byłoby straszne, gdyby życie zamieniłoby się tylko w śmierć, i nic więcej... A jeszcze straszniejsze jest to, gdy życie zamienia się w śmierć już za życia. Gdy pozbawione zmian pobudzających do rozwoju, do wzrostu, staje się tylko jakąś marną wegetacją. Gdy płynąca dotąd rzeka przemienia się w zakole martwe i zarastające, aż w końcu zupełnie zapomniane… Alessandro swoje życie zamienił na Życie.

Choć nie dane mi było poznać go osobiście, poznaję go teraz przez jego wiersze, tłumaczone słowo po słowie. I staje mi się bliski, uświadamiając, że mam takich Przyjaciół, których życie jest zmianą w moim. Mówiący lub nie, chodzący lub poruszający się z pomocą wózka, o różnych możliwościach intelektualnych, ale równie pragnący miłości i kochający - zupełnie za darmo, akceptując wszystkie niedoskonałości, piękni w tym, co słabe i w tym, co możemy dawać sobie nawzajem. 
Mam takich Przyjaciół, którzy nie przez naciski, manipulację czy cokolwiek innego, ale zwyczajnie będąc sobą, wywołali we mnie zmianę myślenia, pomogli mi rosnąć w wierze, odkrywać na nowo Boga, uczyć się kochać, lepiej poznawać siebie… Moi Przyjaciele spotkani na Drabinie Jakubowej – podopieczni, wolontariusze, kapłani - będąc sobą sprawili, że ja już nie mogę być taka sama, jak kiedyś…


Każdy kolejny rok wiele mnie uczy. Szczególnie ostatnio, gdy wciąż wiele się dzieje, każdy kolejny rok staje się jakimś kamieniem milowym na drodze mojego rozwoju, dojrzewania. Każdy przynosi zmiany. Ale wszystkie te zmiany nie byłyby możliwe, gdyby nie ludzie, których spotykam.

Kochani Przyjaciele - dziękuję, że wasze życie jest zmianą w moim. Dziękuję, że je budujecie, kształtujecie i pomagacie wzrastać. Że jesteście dla mnie najlepszymi nauczycielami miłości i pomagacie mi odkrywać, że MIŁOŚĆ to nie idea, ale WYDARZENIE. Dziękuję, że dzięki Wam mogę być uczestnikiem tego najpiękniejszego wydarzenia na świecie. Że dzięki Wam doświadczam dobra i tego, że nie ma nic wspanialszego niż BYCIE DLA człowieka, który jest obok mnie. Dziękuję, że razem ściągamy niebo na ziemię. Dziękuję za życie każdego z Was - bo jest dla mnie nie tylko zmianą, ale przede wszystkim darem.

Tak jak Allesandro di Vaio, ten radosny chłopak z Neapolu piszący wiersze symbolami Blissa, ja też chcę Wam dziś powiedzieć:

Fratelli
Io ho voi, fratelli,
che mi date felicita.
Ho bisogno di voi per sentire
l’acqua della vita.
Voi avete construito la mia luce,
avete dato nascita al. cambiamento.
Io non vedo il buio,
respiro l’aria,
sento, in ogni istante,
di avere bisogno della vostra presenza.

Bracia
Mam was, bracia,
którzy dajecie mi szczęście.
Potrzebuję was usłyszeć
wodę życia
Wy zbudowaliście moje światło
narodziliście zmianę
nie widzę ciemności
oddycham powietrzem
czuję, w każdej chwili
potrzebuję waszej obecności



Popularne posty z tego bloga

Czy Pan jest księdzem?

Czy Pan jest księdzem? - Tak! - Katolickim księdzem? - Tak! - A ksiądz pomaga tym ludziom? - No, takkk... - To ja to bardzo szanuję.
Starszy pan odwrócił się i oddalił od nas, ale było widać, że płacze. Dosłownie w momencie jego oczy, lekko ukryte za przyciemnianymi okularami zapełniły się wstydliwymi łzami. Chciałem jeszcze zagadać, zapytać, czy wszystko w porządku itp. ale łzy chyba nie pozwoliły mu na luksus rozmowy.



Może nasłuchał się już tak wielu skarg, żali, utyskiwań, czy wręcz skandalicznych relacji z "życia Kościoła", że widok czegoś innego, spoza schematy wycisnął mu nagle łzy z oczu, łzy wzruszenia, że to, co w Kościele kocha i za czym tęskni nie przepadło całkiem.

Nasza grupa właśnie opuszczała Rynek Główny, wózki w jedną stronę z wolontariuszami, ja z tymi chodzącymi, ale z trudem, ruszyliśmy w drugą, do Brańszczykobusa. Po drodze moi podopieczni entuzjastycznie witali i pozdrawiali staruszki siedzące na ławeczkach, śmiali się, śpiewali piosenki, które dopiero…

Boję się Twojej miłości

Boję się wielu rzeczy. 
Boję się porzucenia. Boję się, że nie dam rady. Boję się samotnej jazdy pociągami (dlatego często wybieram Polskiego Busa). Boję się latania samolotem. Boję się chodzić sama ciemną nocą. Boję się księży, którzy z ambon mówią więcej o szatanie i złu 'tego świata' niż o Bogu i Jego miłości... Boję się często, co ludzie o mnie pomyślą... Boję się samotności.


Jedne lęki mnie paraliżują, inne po prostu sobie są, inne staram się pokonywać na wszelkie możliwe sposoby.
Więc jeżdżę pociągami (do samolotu wejść się jeszcze nie odważyłam...), w nocy też chodzę - bo do domu, po podróży, wrócić trzeba, a każdorazowe "nie dam rady" staram się zastąpić... najzwyklejszym działaniem. I tłumaczę sobie, że przecież nie zawsze muszę ją sobie dawać, bo przecież nie tytanem, a człowiekiem jestem.  Inni ludzie uważają mnie raczej za odważną i szaloną, aż szkoda, że nie wiedzą, ile galarety w sobie noszę i jak bardzo drżę podczas podejmowania każdej kolejnej decyzji…

paradoks Miłości

Bóg dał człowiekowi wolną wolę, więc nie może nikogo zmuszać do miłości, Jego trzeba wybrać. To jest paradoks: Wszechmogący, który wszystkiego nie może. Przychodzi i prosi o miłość.  ks. Jan Twardowski
Ostatnio coraz mocniej zdaję sobie sprawę, że istnieje w świecie duży deficyt miłości. Żyjemy, śnimy i umieramy… samotnie. Czekamy, aż ktoś nam powie: kocham cię; aż ktoś zapewni, że jest obok; aż ktoś przytuli, gdy będziemy w potrzebie. Czasem się tak dzieje – jednak nie zawsze i nie u każdego. Samotność nie mija, a pobłębia się. Niby wszyscy o tym wiemy, a jednak… często nie umiemy, nie chcemy, boimy się tę samotność zmniejszyć. Ona przecież nie zawsze jest zła, nie musimy jej tępić.  „Ale żeby chociaż tak nie bolało” – powiedziała do mnie jedna z moich koleżanek. „Chociaż tak…”.
Półtora roku temu zmarł mój dziadek. Rak żołądka, który się do niego przyczepił, strasznie go wyniszczył. Dziadek przez ostatnie miesiące swojego życia jadł przez sondę. Bardzo długo zachował swoją żywotność …