Przejdź do głównej zawartości

Czego uczy mnie święty ks. Orione?

"Nie między palmami chcę żyć i umierać, ale między ubogimi, którzy są Jezusem Chrystusem!" św. Alojzy Orione

Od śmierci ks. Alojzego Orione mija dzisiaj 79 lat. Czego mnie, młodą dziewczynę, może nauczyć w XXI w.? Czy jego przykład życia może inspirować nawet dzisiaj, czy dostępny jest tylko dla Małych Misjonarek Miłosierdzia (sióstr orionistek) i jego młodszych współbraci - księży orionistów? 

Gdy razem z Narzeczonym myśleliśmy nad grawerem na obrączce, pierwsze, co przyszło nam obojgu na myśl, to Deo gratias! Bogu niech będą dzięki. Bogu niech będą dzięki, że dał nam siebie, że pozwolił nam się poznać, że możemy razem wzrastać. Bogu dzięki za naszego niepełnosprawnego świadka na ślubie i za świadkową, która w kościele nigdy jeszcze nie była - choć o przyjęciu chrztu już nie raz rozmawiałyśmy. Bogu dzięki za zawarte przyjaźnie i takich przyjaciół, przy których nie musimy nic udawać. Bogu dzięki za wszystko, co dla nas zrobił... I robi - bo Jego miłość nigdy się nie kończy.

Ksiądz Orione powiedział kiedyś, że "tylko z miłością zwycięża się świat". Tu nie chodzi o uczucia czy sentymentalizm - chociaż to, niekiedy, również jest ważne. Żeby nie zapomnieć, co Bóg dla nas zrobił.

Doświadczyłam tej miłości...
Kiedy zmęczona opieką nad Basią, dostałam w jednym momencie kawę... od trzech osób (musiałam bardzo źle wyglądać:)). Kiedy Mariusz, młody mężczyzna z zespołem Downa, przychodził - tak zwyczajnie - żeby przytulić, żeby powiedzieć, że lubi, kocha, żeby potrzymać za rękę. Gdy Kuba, mimo że nie jest w stanie wypowiedzieć żadnego słowa, poprzez książkę do komunikacji mówił więcej niż inni. Gdy mogę nauczyć się przy nich cierpliwości - tak bardzo mi jej nie raz brakuje.

Ksiądz Orione uczy mnie tego, żeby cierpliwie trwać przy tych, do których jesteśmy posłani. Żeby nie zrażać się chorobą, a widzieć w ludziach... człowieka. Który mimo zmęczenia, mimo trudu, mimo niedoskonałości, chce kochać i być kochanym. 

"Tylko z miłością się zwycięża świat".

XXI w. niesie inne wyzwania niż było 100 lat temu, gdy ks. Orione jeszcze żył i działał. Ale to, co zawsze pozostanie 'trądem' do pokonania, to... samotność. 

Można mieć chleb i coś do zrobienia kanapki, można mieć suto zastawiony stół, można mieć milion na koncie i kilometry przejechane samochodem, ale gdy jesteśmy samotni, to nic nam po tym. 
Wiedział o tym zarówno ks. Alojzy jak i Matka Teresa z Kalkuty czy br. Albert Chmielowski. 
Tego również doświadczam i ja sama, pracując w domu dziecka czy obecnie - jako opiekunka środowiskowa.

Czasem rozmawiam z ks. Alojzym i pytam go, co mam zrobić. Babcia daje mi w kość, nie mam już ochoty jej odwiedzać. Ktoś inny również nie jest zbyt sympatyczny, a ja sama... po raz kolejny się nie wyspałam. I wtedy słyszę w głowie: Deo gratias! Nie musisz być idealna. Dzięki Bogu jesteś, jaka jesteś. I taka, jaka jesteś, możesz pójść do innych ludzi ze swoją radością, uśmiechem, odrobiną szaleństwa i... miłością. Wystarczy.

"Tylko z miłością się zwycięża świat".

Możemy mieć wszystko, ale gdy nie ma miłości, jesteśmy najbiedniejsi na świecie... 
Kochać i być kochanym.

Tego uczy mnie ks. Orione. Dzisiaj. W XXI w. 
I z pewnością na kolejne lata... Do śmierci.

    Komentarze

    Popularne posty z tego bloga

    Czy Pan jest księdzem?

    Czy Pan jest księdzem? - Tak! - Katolickim księdzem? - Tak! - A ksiądz pomaga tym ludziom? - No, takkk... - To ja to bardzo szanuję.
    Starszy pan odwrócił się i oddalił od nas, ale było widać, że płacze. Dosłownie w momencie jego oczy, lekko ukryte za przyciemnianymi okularami zapełniły się wstydliwymi łzami. Chciałem jeszcze zagadać, zapytać, czy wszystko w porządku itp. ale łzy chyba nie pozwoliły mu na luksus rozmowy.



    Może nasłuchał się już tak wielu skarg, żali, utyskiwań, czy wręcz skandalicznych relacji z "życia Kościoła", że widok czegoś innego, spoza schematy wycisnął mu nagle łzy z oczu, łzy wzruszenia, że to, co w Kościele kocha i za czym tęskni nie przepadło całkiem.

    Nasza grupa właśnie opuszczała Rynek Główny, wózki w jedną stronę z wolontariuszami, ja z tymi chodzącymi, ale z trudem, ruszyliśmy w drugą, do Brańszczykobusa. Po drodze moi podopieczni entuzjastycznie witali i pozdrawiali staruszki siedzące na ławeczkach, śmiali się, śpiewali piosenki, które dopiero…

    Człowiek gór

    "Góry oczyszczają i wymagają oczyszczenia.
    Góry oczyszczają z egoizmu i samolubstwa,
    z zarozumialstwa i pychy.
    Góry stanowią wspaniały teren zdobywania
    wierności w szukaniu.

    Góry uczą szukania, uczą cierpliwości.
    Oczyszczają z egoizmu,
    gdy trzeba się dzielić kawałkiem chleba, czy kostką cukru,
    lub gdy trzeba rezygnować z własnych planów,
    by ratować drugiego często nieznanego człowieka.

    Człowiekiem gór nie jest ten,
    który umie i lubi chodzić po górach,
    ale ten, który górami potrafi żyć w dolinach.
    Gdy człowiek czuje się jak karzeł wobec ogromu gór
    i gdy poznając samego siebie, swoje wnętrze,
    swoje możliwości, swoją niewystarczalność,
    zdobywa krok za krokiem jedną z najcenniejszych cech ludzkich - pokorę,
    która zdobyta w górach, potem owocuje w dolinach.

    Właśnie wtedy kiedy na pytanie: po co chodzisz po górach?
    jesteś zakłopotany i nie wiesz, co masz odpowiedzieć,
    to właśnie wtedy dajesz dowód, że szukasz NIEZNANEGO."

    …znalezione w gablocie przy pustelni św. Brata Alberta na Kalatówkach



    Ostatni…

    Kto by chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym - Mk 10, 35-45

    Wtedy zbliżyli się do Niego synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, i rzekli: «Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?»Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie». Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»Odpowiedzieli Mu: «Możemy». Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie.Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla których zostało przygotowane». Gdy dziesięciu [pozostałych] to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana.A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: «Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę.Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami…