Przejdź do głównej zawartości

Skazani... na piękno: cz. II - MOTYL


W różnych okresach dziejów niepełnosprawność była postrzegana na różne sposoby. Czasem traktowana było jako kara za grzechy, opętanie przez złego ducha lub inne tajemnicze moce. Na osoby nią dotknięte patrzono jako na ludzi godnych politowania i dotkniętych tragedią losu (wielu ludzi myśli tak nawet w dzisiejszych czasach…). W pewnym momencie dostrzeżono, że zasługują oni jednak na godne warunki życia i opieki, a w ostatnich latach coraz więcej mówi się włączaniu. „Inkluzja” – to teraz takie modne słowo (choć praktyka i rzeczywistość wyglądają różnie...).

Ale był też taki okres, kiedy niepełnosprawność stawała się powodem do widowiska. Na przełomie XIX i XX w., głównie w Stanach Zjednoczonych bardzo popularne były tzw. „freak show”, "gabinety osobliwości". Kobieta z brodą, mężczyzna o trzech nogach, człowiek-słoń… to tylko niektóre z osobistości, które ze względu na niepełnosprawność przeszły do historii – jednak nie jako ludzie, a bardziej jako wybryki natury…
Krótkometrażowy film „Cyrk motyli” nawiązuje do tego „trendu”, pokazując rzeczywistość, z jaką kojarzona była niepełnosprawność. Nie jest to jednak film o wybrykach natury…

Obejrzyj, zanim przeczytasz dalszy ciąg tego tekstu… (to tylko 20 minut).



Dlaczego to, co brzydkie i niedoskonałe było pokazywane i opłacane? Dlaczego ludzie wydawali pieniądze na oglądanie niedoskonałości? Czy po to, żeby dowartościować siebie? Żeby poczuć się lepiej? Żeby podnieść swoje poczucie wartości? Czy satysfakcji dodawało im patrzenie na „gorszych’ i litowanie się nad nimi?

Ciekawe, że słynna rzeźba - Wenus z Milo, która przecież nie ma już rąk, mimo tego braku nadal jest postrzegana jako klasyka piękna, ale kobieta, która bez rąk się urodzi lub straci je w wyniku wypadku – nie może już liczyć na taki podziw. Nie znajdzie się już w kanonach piękności, ale jednoznacznie zostanie sklasyfikowana jako „niepełnosprawna”, „kaleka” itp., a kalectwo jednoznacznie kojarzy się przecież z brzydotą.
Tylko spójrzcie, jakie to smutne – tak wielu myśli o niepełnosprawności. Brak kończyn można dostrzec gołym okiem… ale brak miłości, szacunku do innych, brak wyrozumiałości dla czyichś błędów, brak przebaczenia, noszony czasem przez lata – to przecież także niepełnosprawność, tylko nieco bardziej ukryta. Ale nad tym już nie każdy się ulituje i nie powie – jakie to smutne…

Bohaterowie „Cyrku Motyli”, zanim stali się jego częścią, raczej myśleli o sobie jak o poczwarnych larwach, nic nie znaczących dla innych – wyrzucona z domu samotna kobieta w ciąży, mężczyzna, którego sposobem na życie były bijatyki, albo staruszek skazany przez życie na żebry. A cóż dopiero człowiek bez rąk i nóg -„wybryk natury, człowiek, o ile w ogóle można go tak nazwać - od którego odwrócił się sam Bóg!”….
Dlaczego więc cyrk Pana Mendez nie jest „Cyrkiem Larw”, ale Cyrkiem Motyli?

Kiedy larwa zmienia się w motyla, nie wystarczy jedynie zmiana jej cech fizycznych. Musi się zmienić także jej sposób myślenia o sobie - owszem, tak drobne istoty być może nie osiągają tak zaawansowanych procesów myślowych, ale jednak… motyl nie może już myśleć o sobie jak o larwie. Dopiero wtedy, gdy zauważy, że się przeobraził, gdy w to uwierzy – będzie mógł polecieć. Najpiękniejszy motyl, który pozostanie w mentalności larwy, nigdy nie zatrzepocze nawet skrzydłami.

My też czasem tkwimy w tej „mentalności larwy” albo „mentalności kokonu”. I potrzebujemy kogoś, kto spojrzy na nas zupełnie inaczej, niż wszyscy do tej pory, inaczej, niż my patrzyliśmy na siebie. Spójrzcie, czy to nie wspaniałe? Tak bardzo potrzeba kogoś, kto powie te ważne słowa: „Wierzę w ciebie”, „wierzę, że sobie poradzisz”. Potrzeba kogoś, kto zobaczy w nas piękno i nam samym pomoże je w sobie odkryć.

Widząc w sobie jedynie larwę, możemy przyjmować różne strategie obronne. Przecież nie chcemy być larwą w tym świecie „innych”, „lepszych” ludzi. Na różne sposoby będziemy więc się od nich izolować albo przykrywać różnymi warstwami, mającymi zakryć niedoskonałości. Ale ten „kokon” kolejnych masek nie prowadzi do naszego przeobrażenia i rozwoju, ale jest tylko smutnym więzieniem.
Owładnięci przez szereg myśli o sobie, często ukształtowanych przez to, co myśleli i mówili o nas inni, przez wiele lat słysząc złe słowa, obelgi itp. nie potrafimy później uwierzyć w dobre słowa mówione na nasz temat. Nie potrafimy nawet na nie zareagować, chyba że agresją i niezrozumieniem. I nie wierzymy też w przyjaźń, bo nie wierzymy, że „ktoś taki, jak ja” może być dla kogoś przyjacielem.

Możesz przeżyć całe życie nie wiedząc, kim naprawdę jesteś. Możesz przeżyć swoje życie nie zauważając, że urosły ci skrzydła, których możesz używać i zacząć latać. Możesz nigdy nie odkryć, do czego zostałeś przeznaczony…

W dziewiętnastowiecznych „gabinetach osobliwości” pokazywano to, co niedoskonałe, podkreślając tę niedoskonałość i ukazując jako szkaradztwo. Na szczęście, nie tylko w filmie są tacy, jak choćby Pan Mendez, którzy wiedzą, że nie ma nic inspirującego w pokazywaniu niedoskonałości – ale także, że ta niedoskonałość może być przyczynkiem do ogromnego rozwoju. Bo przecież im cięższa jest walka, tym wspanialsze zwycięstwo. Słabość, do której się przyznam, ale która nie pogrąży mnie w rozpaczy, może mi pomóc wydobyć ukryty potencjał! I okaże się, że to, co wydawało się skazywać mnie na przekleństwo, jest ukrytym źródłem piękna.

Ten świat potrzebuje jedynie odrobinę cudowności!
Czy wierzysz w swoje piękno?
Może czas już zostawić za sobą mentalność larwy?

cdn.!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Czy Pan jest księdzem?

Czy Pan jest księdzem? - Tak! - Katolickim księdzem? - Tak! - A ksiądz pomaga tym ludziom? - No, takkk... - To ja to bardzo szanuję.
Starszy pan odwrócił się i oddalił od nas, ale było widać, że płacze. Dosłownie w momencie jego oczy, lekko ukryte za przyciemnianymi okularami zapełniły się wstydliwymi łzami. Chciałem jeszcze zagadać, zapytać, czy wszystko w porządku itp. ale łzy chyba nie pozwoliły mu na luksus rozmowy.



Może nasłuchał się już tak wielu skarg, żali, utyskiwań, czy wręcz skandalicznych relacji z "życia Kościoła", że widok czegoś innego, spoza schematy wycisnął mu nagle łzy z oczu, łzy wzruszenia, że to, co w Kościele kocha i za czym tęskni nie przepadło całkiem.

Nasza grupa właśnie opuszczała Rynek Główny, wózki w jedną stronę z wolontariuszami, ja z tymi chodzącymi, ale z trudem, ruszyliśmy w drugą, do Brańszczykobusa. Po drodze moi podopieczni entuzjastycznie witali i pozdrawiali staruszki siedzące na ławeczkach, śmiali się, śpiewali piosenki, które dopiero…

Człowiek gór

"Góry oczyszczają i wymagają oczyszczenia.
Góry oczyszczają z egoizmu i samolubstwa,
z zarozumialstwa i pychy.
Góry stanowią wspaniały teren zdobywania
wierności w szukaniu.

Góry uczą szukania, uczą cierpliwości.
Oczyszczają z egoizmu,
gdy trzeba się dzielić kawałkiem chleba, czy kostką cukru,
lub gdy trzeba rezygnować z własnych planów,
by ratować drugiego często nieznanego człowieka.

Człowiekiem gór nie jest ten,
który umie i lubi chodzić po górach,
ale ten, który górami potrafi żyć w dolinach.
Gdy człowiek czuje się jak karzeł wobec ogromu gór
i gdy poznając samego siebie, swoje wnętrze,
swoje możliwości, swoją niewystarczalność,
zdobywa krok za krokiem jedną z najcenniejszych cech ludzkich - pokorę,
która zdobyta w górach, potem owocuje w dolinach.

Właśnie wtedy kiedy na pytanie: po co chodzisz po górach?
jesteś zakłopotany i nie wiesz, co masz odpowiedzieć,
to właśnie wtedy dajesz dowód, że szukasz NIEZNANEGO."

…znalezione w gablocie przy pustelni św. Brata Alberta na Kalatówkach



Ostatni…

Kto by chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym - Mk 10, 35-45

Wtedy zbliżyli się do Niego synowie Zebedeusza, Jakub i Jan, i rzekli: «Nauczycielu, chcemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?»Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie». Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»Odpowiedzieli Mu: «Możemy». Lecz Jezus rzekł do nich: «Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie.Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla których zostało przygotowane». Gdy dziesięciu [pozostałych] to usłyszało, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana.A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich: «Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę.Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami…