Przejdź do głównej zawartości

Jak parzyć kawę?

Dobre espresso jest jak dobre życie! Mocne, aromatyczne, pobudza, inspiruje, pociąga. Żeby wypić dobre espresso, żeby je przygotować, trzeba się postarać. Dobre życie też samo nie przychodzi.

Smak espresso składa się z wielu czynników. Może wyjść kwaśne lub gorzkie, słodkie lub mdłe. Jak w życiu. Jest inne, gdy wąchamy ziarna, inne, gdy raczymy się zapachem z filiżanki. Inaczej smakuje pierwszy łyk kawy inaczej odbieramy posmak, który zostaje w ustach po wypiciu całej filiżanki. Jak w życiu, inaczej smakuje młodość, inaczej dojrzałość, inaczej wspomnienia.

Jedni piją szybką, konsumpcyjną rozpuszczalkę, inni wolą zdrowszą, parzoną w filiżance. Jeszcze inni się przyłożą, sami zmielą, zaparzą w dzbanku, kawiarce, czy w ekspresie. Wszystko ma znaczenie.

Kawa, pewnie w 90%, składa się z wody. Dobra woda to podstawa dobrej kawy. Jeśli trąci chlorem, jest zażelaziona, kwitnie itp. nie będzie z niej kawy. Masz człowieku duszę, jeśli jest zmącona, trąci egoizmem, albo dawno jej nie czyściłeś - nie będzie Ci nic w życiu smakować.

Ziarno musi być świeże, najlepiej Arabica. Gorzka w smaku, trudno się ją uprawia, drożej się za nią płaci. Dla mnie jest symbolem wszystkiego, co przychodzi ciężko, ale jest drogie sercu, symbolem tego, co przykre, ale dobrze się kończy. Fakt, Robusta jest tańsza, szybko uderza, daje fantazyjną piankę na wierzchu, ale nadaje kawie kwaśnego posmaku. Gorycz, owszem, zniosę, ale kwas w kawie jest jak zamęt i wieczne narzekanie na swój los.

Jeśli można, to preferuję skspresy ciśnieniowe. Taki musi pracować, musi robić kawę, bez tego espresso będzie smakować metalem, plastikowymi rurkami. Espresso z kawiarni, gdzie pije się mało, nigdy nie będzie mistrzowskie. Bez wysiłku w życiu to samo. Czasem coś się uda, ale skradzione sukcesy nie mają smaku satysfakcji.

Brudny ekspres robi brudną kawę, kwaśną. Amen.

Ciśnienie, z jakim ekspres pracuje ma duże znaczenie. Bez ciśnienia "esencja" nie wyjdzie z ziaren. Gdy jest zbyt mocne, razem z kawą popłyną fusy. Życie bez tej odrobiny ciśnienia, impulsu do działania, pasji, czy pragnienia po prostu nie jest życiem. Przesada zamienia się w ambicjonalizm, rozczarowanie swoimi porażkami, czy hipokryzję pt. "ja jestem ok, ale reszta to śmieci".

I co? Nie mam racji. Espresso jest jak życie! Miłego czytania, postaram się wypić tyle kawy, żeby inspiracji na życie wystarczyło dla mnie i dla wszystkich miłośników małej czarnej. Smacznego.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Deo gratias!

"Wtedy, kiedykolwiek jest jakiś brak, potrzeba jest miłości miłosiernej, potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Kiedy kocham drugiego, kiedy on nie jest mi w stanie odwzajemnić, kiedy jestem z nim, mimo że nie kocha mnie tak, jakbym tego potrzebował (...) potrzeba jest miłości miłosiernej, która kocha pomimo wszystko. (...) Popychajmy siebie do gestów miłości, której tak bardzo przecież potrzebujemy." 
Usłyszałam te słowa, z ust o. Roberta, podczas mojej własnej Mszy ślubnej.  Mszy, która zapoczątkowała nowe - a jednocześnie kontynuowała "stare" - życie. 
fot. Kam Video - Aś Jarosz
Kiedykolwiek jest jakiś brak...
Jeśli mąż nie pozmywa naczyń (a prosiłam go już kolejny raz...). Jeśli ja, zaaferowana książką, zapomnę wstawić obiad... Jeśli modlitwa wieczorna nie będzie taka, jak byśmy chcieli, żeby była... Jeśli nie mam wystarczająco siły, aby wstać z łóżka. Jeśli on... Jeśli ja...
Potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Potrzeba jest miłości miłosiernej.
Miłości, która…

kochać i być kochanym

Z dzieciństwa niewiele pamiętam. Nie wiem, kto nauczył mnie "Ojcze nasz" czy "Zdrowaś Maryjo", nie jestem pewna, czy to babcia pokazała mi, jak wykonać znak krzyża, a może mama?... jednak w pamięci, głęboko wyryty, mam obraz mojej mamy, która modliła się przy moim łóżku, a gdy kroiła chleb, starała się o każdy okruch - żeby tylko nie spadł na ziemię... I zanim go ukroiła, czyniła na nim znak krzyża - żeby go nigdy nie zabrakło!

Z tą samą troską starała się nam pokazać, że ważny, najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka - niezależnie od tego, kim by był...

Kiedy o tym pomyślę, po plecach przechodzi mnie dreszcz. Dziwne uczucie. Jakby to było wczoraj! A przecież minęło już moje ćwierćwiecze, przecież od dawna nie mieszkam w rodzinnym domu, przecież wpadam tam tylko 'od święta' i na chwilę... Jednak obraz mamy całującej i błogosławiącej bochenek chleba... tego się chyba nigdy nie zapomina!

Z dzieciństwa - miałam wtedy 8, może 9 lat - pamiętam też moj…

Boję się Twojej miłości

Boję się wielu rzeczy. 
Boję się porzucenia. Boję się, że nie dam rady. Boję się samotnej jazdy pociągami (dlatego często wybieram Polskiego Busa). Boję się latania samolotem. Boję się chodzić sama ciemną nocą. Boję się księży, którzy z ambon mówią więcej o szatanie i złu 'tego świata' niż o Bogu i Jego miłości... Boję się często, co ludzie o mnie pomyślą... Boję się samotności.


Jedne lęki mnie paraliżują, inne po prostu sobie są, inne staram się pokonywać na wszelkie możliwe sposoby.
Więc jeżdżę pociągami (do samolotu wejść się jeszcze nie odważyłam...), w nocy też chodzę - bo do domu, po podróży, wrócić trzeba, a każdorazowe "nie dam rady" staram się zastąpić... najzwyklejszym działaniem. I tłumaczę sobie, że przecież nie zawsze muszę ją sobie dawać, bo przecież nie tytanem, a człowiekiem jestem.  Inni ludzie uważają mnie raczej za odważną i szaloną, aż szkoda, że nie wiedzą, ile galarety w sobie noszę i jak bardzo drżę podczas podejmowania każdej kolejnej decyzji…