Przejdź do głównej zawartości

Czas to miłość!


Niektórzy mówią, że czas to pieniądz. A ja wam mówię - czas to miłość. Pieniądz jest znikomy, a miłość trwa. Jeżeli Bóg daje czas, jeżeli przedłuża czas, jeżeli przymnaża lat, oznacza to ponowne zaproszenie do większej jeszcze miłości.
Sł. B. kard. Stefan Wyszyński

Czy można mieć czas na miłość albo go nie mieć? Czy może czas mamy zawsze, ale można mieć albo nie mieć w sobie miłości?

Mówi się, że jest pięć języków miłości. Obok dobrego słowa, prezentów, dotyku lub wykonania dla kogoś jakiejś pracy, jednym z "języków" jest właśnie czas. Dla mnie to język najważniejszy, i właściwie - całkiem obiektywnie patrząc - warunkujący wszystkie pozostałe. Kiedy nie mam czasu na telefon albo spotkanie, nie powiem przecież miłego słowa. Gdy nie będę miała czasu z kimś się zobaczyć, nie przygotuję prezentu ani go nie wręczę. A dla wykonania jakiejś pracy dla kogoś też trzeba poświęcić co najmniej kilka cennych godzin swojego życia. Nie podam ręki ani nie przytulę, no bo skoro nie mam czasu się spotkać, to jak?

Stan epidemii w kraju i na świecie daje nam bardzo dużo czasu. Choć może i tak uczymy się i pracujemy, tylko w innej formie niż zwykle, oszczędzamy wiele godzin, które spędzilibyśmy w komunikacji miejskiej lub samochodzie, często tkwiąc w długich korkach. A wolne popołudnia i wieczory, które upływałyby nam być może w kinie, na imprezie, siłowni, tańcach itp. - spędzamy w domu. Nie chodzimy po galeriach handlowych, a zakupy spożywcze staramy się zrobić raz, a dobrze, by nie odwiedzać sklepu codziennie. I co z tym czasem zrobić?
Do tej pory, w codziennym zabieganiu może często mówiłeś/-aś - „na nic nie mam już czasu”. Albo „gdyby doba miała 30 godzin, a tydzień 8 dni…” itp. Teraz już nie ma wymówki. Teraz nie mogę powiedzieć, że nie mam czasu zadzwonić, nie mam czasu porozmawiać, nie mam czasu się pomodlić. No właśnie... ale czy dany mi czas wykorzystuję naprawdę na to, co ważne? Czy nie próbuję go jakoś „zabić” bezmyślnym przeglądaniem mediów społecznościowych, zatapianiem się w serialach, bardziej przejmując się losami jego bohaterów niż swoich bliskich? Czy mam odwagę chwycić za telefon i zadzwonić do kogoś, z kim już dawno nie rozmawiałem? Czy rozwijam swoje talenty? Czy mam czas spotkać się z własnymi myślami i zastanowić się, co jest dla mnie naprawdę ważne?
Dlaczego moja codzienność była do tej pory tak zabiegana? Czy za czymś goniłem/-am, czy przed czymś uciekałem/-am? Czy teraz, kiedy muszę się zatrzymać, obawiam się, że nie osiągnę jakiegoś celu? Jaki to cel i co by się stało, gdybym faktycznie go nie zrealizował/-a? Czy może konieczność zatrzymania się budzi we mnie lęk, że dogoni mnie jakaś niewygodna prawda, niepoukładane relacje, konflikty, nieprzebaczone zranienia, wspomnienie moich błędów z przeszłości? Czy naprawdę tęsknię za tym biegiem, który musiałem/-am przerwać? Jakie uczucia wywołuje we mnie to, że muszę się zatrzymać?

„Czas to miłość”, mówi Sługa Boży kard. Wyszyński. Gdy teraz mamy tak wiele czasu – czy jest w moim i Twoim życiu równie wiele miłości? „Jeżeli Bóg daje czas, jeżeli przedłuża czas, (...) oznacza to ponowne zaproszenie do większej jeszcze miłości” – mówi dalej Kardynał. Do jak wielkiej miłości jesteśmy zatem zaproszeni, skoro w przedłużającej się wciąż kwarantannie mamy tyle czasu!

Grecy określają czas trzema różnymi słowami – aion, chronos, kairos. Aion oznacza wieczność lub jakąś epokę, erę, wiek jakiejś rzeczy. Chronos to czas ciągły, którego upływu doświadczamy, który podzieliliśmy sobie na dni, godziny i sekundy. Kairos to „ten odpowiedni czas”. To moment zwrotny, który wymaga ode mnie gotowości do działania, podjęcia decyzji; to czas, po którym moje życie może stać się inne, niż było wcześniej. To takie „teraz albo nigdy” dla jakiejś szansy albo wyzwania, które już nigdy może się nie powtórzyć.
Może warto ten czas epidemii potraktować właśnie jak Kairos – "teraz albo nigdy" wyzwania do miłości?
Drugiej takiej okazji możesz już nie mieć!

Co DZIŚ możesz zrobić - w swoim domu, małym mieszkaniu, nawet w jednym pokoju - żeby bardziej kochać?

Rękawica rzucona! Podejmiesz?


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ZA ŻYCIEM

Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”... Na słowo „pełnosprawna” pojawiają mi się w głowie dwa skojarzenia... Pierwsze - „Pełna łaski” - Maryja. „Pełna łaski” to znaczy - otrzymała tyle, że już nie dało się więcej. Że już nie było niczego więcej, co dałoby się otrzymać. Gdyby zabrakło czegoś nawet najbardziej niepozornego, byłaby już… „niepełna łaski”. Znasz drugiego takiego człowieka jak Maryja? Drugie skojarzenie – to harcerstwo. Jak jesteś w harcerstwie, zdobywasz sprawności. A choćby udało Ci się nawet zdobyć wszystkie - można stworzyć kolejne. Wachlarz jest niewyczerpany. Zawsze jakiejś sprawności nie będziesz miał. Zawsze będziesz „niepełen sprawności”, „niepełno-sprawnościowy”, "niepełno...sprawny”? Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”… Pełnosprawny w wykonywaniu swoich obowiązków. Pełnosprawny w dążeniu do celu. Pełnosprawny w panowaniu nad swoimi emocjami w każdej sytuacji. Pełnosprawny w spełnianiu każdego marzenia. Pełnosprawny

Po co komu wolontariat?

Po co wolontariat? Każdego roku turnusy Drabiny Jakubowej przyciągają ok. 250-300 wolontariuszy z całej Polski. Ponad połowa z nich wraca na turnusy w kolejnych latach, a niektórzy zostają w Drabinie naprawdę na długo. Wielu z nas angażuje się w wolontariat przez cały rok, działając w Warszawie, Białymstoku, Wrocławiu, Lublinie, Krakowie i innych miastach. Co nas tak ciągnie do wolontariatu? Dlaczego wracamy? Czy nasze życie jakoś się przez to odmienia? Czy naprawdę jest tak, że wolontariusz niczego nie otrzymuje? By być z ludźmi i dla ludzi Wolontariat to przede wszystkim ludzie - ci, którzy służą i ci, którym się służy – choć w praktyce te granice bardzo się zacierają. Dla Anity to właśnie czas spędzony z innymi i dla innych jest najważniejszy - „Jestem szczęśliwa, że podjęłam decyzję o byciu wolontariuszką. Cztery lata spędzone w Drabinie Jakubowej dały mi możliwość poznania wielu wspaniałych ludzi i przeżycia niezwykłych chwil. Działania w Sztabie, Anielskiej Domówce i Du

Instrukcja obsługi błogosławieństwa on-line

Jeśli twój znajomy ksiądz błogosławi Ci na FB lub w sms'ie, nie wpadaj w panikę, tylko przeczytaj i zobacz instrukcję ;-) Jakiś czas temu Stolica Apostolska wypowiedziała się, że nie ma mowy o spowiadaniu przez telefon. Przez Skype pewnie też obowiązuje ta sama zasada. Tym bardziej inne sakramenty - komunia, namaszczenie, ślub... Wprawdzie w sakramentach konieczny jest żywy kontakt miedzy osobami, ale sakramentalia (np. poświęcenia i błogosławieństwa) wydają się już bardziej elastyczne...