Przejdź do głównej zawartości

Skazani... na piękno: cz. I - LARWA



Larwa poczwarna
Larwa poczwarna
Larwa taka brzydka
Skąd ma wiedzieć, że rosną jej skrzydła?

Życie larwy nie jest ani proste, ani piękne, ani porywająco interesujące. Codzienność upływa w monotonii odżywiania się i przemieszczania to tu, to tam. Raczej nikt się nią nie zachwyca ani jej nie podziwia. Przecież to takie „paskudztwo”. Wydawać by się mogło, że to życie nie mające właściwie żadnego celu ani większego sensu...
Kiedy przychodzi czas jej zamknięcia w kokonie – czy zdaje sobie sprawę z tego, co się tam wydarzy? Czy zdaje sobie sprawę, w co się zamieni i jak bardzo zmieni się jej sposób życia? Czy wie, że niedługo będzie mogła spojrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy?
W monotonię jej życia przełamuje moment rozpoczęcia budowania kokonu, w którym sama siebie uwięzi. Zamknięta w nim cierpi, żeby się przeobrazić. Kiedy coś nagle zaczyna z ciała wyrastać, a coś innego zanika - to przecież nie może wydarzyć się bez bólu! „Ciemnieje niebo w oczach larwy” - Na ile ona wie, po co to wszystko?

Nasze życie czasem może wyglądać podobnie. Może jesteś osobą z niepełnosprawnością i każdego dnia napotykasz spojrzenia wydające się mówić: „ty larwo poczwarna”. A może jesteś inteligentnym, wysportowanym i całkiem przystojnym mężczyzną, zadbaną businesswoman albo młodym człowiekiem zaczynającym dorosłe życie i snującym plany na przyszłość, ale nosisz w sobie coś, czego nie akceptujesz – i każdego dnia patrząc w lustro myślisz o samym sobie – „ty larwo poczwarna”… Może cierpisz jakieś ogromne męki – fizyczne poprzez chorobę, psychiczne – np. przez depresję, albo duchowe, przeżywając głęboki kryzys wiary. I może czujesz bezsens życia w kokonie, czekasz tylko, aż przyjdzie koniec. Aż się skończy ta choroba, stan depresyjny, aż się skończy ta duchowa ciemność, aż się skończą wszystkie twoje cierpienia i niewygody losu.
Ale czy wiesz, że właśnie w tym bólu może zrodzić się nowe życie? Że ten ból może stać się przepustką do piękna? Czy pamiętasz o tym, że larwa to nie ostatnie stadium rozwoju?!

Życie rodzi się w bólu. Nie ma porodu, który by nie bolał i nie ma ludzkiego życia, które nie zaczynałoby się od około dziewięciu miesięcy spędzonych w mroku i bardzo ograniczonej przestrzeni (jak w kokonie!). Taki mały zarodek na początku swojego istnienia może bardziej przypomina właśnie larwę niż człowieka (choć od pierwszej sekundy jest już człowiekiem!). Ale w tym swoim "kokonie" się przeobraża, aby móc rozpocząć niedługo jakąś nową formę istnienia. Dziecko w łonie matki nie wie, że może być jakieś życie „po drugiej stronie”, poza „kokonem”.  Tak jak larwa, która jeszcze nie ma pojęcia o tym, jak to jest być motylem. Każde z nich przechodzi przez swój poród – który może wydaje się końcem, a okazuje początkiem drogi przez piękno. 

W naszych różnych cierpieniach też przechodzimy przez takie „porody”. Czujemy się czasem jak w kokonach, osaczeni przez niepełnosprawność, poruszający się na wózka albo w mroku niewidzenia, przykuci do łóżka przez nowotwór lub inną chorobę, zamknięci w kokonie czterech ścian przez starość, samotność i brak opieki. Ktoś inny cierpi w kokonie depresji, a jeszcze ktoś w kokonie duchowego kryzysu, który wydaje się nie mieć końca, który jest tylko ciemnością.
Czasem jednak ogranicza nas kokon tego, co myślimy sami o sobie, nie mając pojęcia o tym, jak bardzo inne i o ile piękniejsze życie stoi przed nami otworem, jeśli się z tego kokonu wydostaniemy.

Kiedy mam już dosyć, gdy czuję, że nie uniosę, nie zawsze jest łatwo zwracać się do Boga i myśleć „wszystko będzie dobrze”. Bo kiedy naprawdę nie widać świata poza kokonem, trudno uwierzyć, że on tam jest – i że tam, na zewnątrz, może być lepiej.

Ale jednak… jest nadzieja. Larwa wydostaje się z kokonu. Człowiek się rodzi, i choć na początku tylko płacze, już niedługo zacznie się śmiać. Pierwszy trzepot skrzydeł. Pierwszy głęboki oddech. NOWE ŻYCIE.

A motyl tak się bał śmierci larwy...

Larwa to nie ostatnie stadium. To nie koniec, ale początek. Larwa musi „umrzeć”, by móc stać się czymś nowym.
Może wydaje się jej, że jest SKAZANA na śmierć, że nie ma już nic dalej. A jednak... przed nią jest PIĘKNO nowego życia...

Cdn.!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

ZA ŻYCIEM

Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”... Na słowo „pełnosprawna” pojawiają mi się w głowie dwa skojarzenia... Pierwsze - „Pełna łaski” - Maryja. „Pełna łaski” to znaczy - otrzymała tyle, że już nie dało się więcej. Że już nie było niczego więcej, co dałoby się otrzymać. Gdyby zabrakło czegoś nawet najbardziej niepozornego, byłaby już… „niepełna łaski”. Znasz drugiego takiego człowieka jak Maryja? Drugie skojarzenie – to harcerstwo. Jak jesteś w harcerstwie, zdobywasz sprawności. A choćby udało Ci się nawet zdobyć wszystkie - można stworzyć kolejne. Wachlarz jest niewyczerpany. Zawsze jakiejś sprawności nie będziesz miał. Zawsze będziesz „niepełen sprawności”, „niepełno-sprawnościowy”, "niepełno...sprawny”?
Podobno zaliczam się do grona tzw. „pełnosprawnych”… Pełnosprawny w wykonywaniu swoich obowiązków. Pełnosprawny w dążeniu do celu. Pełnosprawny w panowaniu nad swoimi emocjami w każdej sytuacji. Pełnosprawny w spełnianiu każdego marzenia. Pełnosprawny w rozwijaniu swoi…

kochać i być kochanym

Z dzieciństwa niewiele pamiętam. Nie wiem, kto nauczył mnie "Ojcze nasz" czy "Zdrowaś Maryjo", nie jestem pewna, czy to babcia pokazała mi, jak wykonać znak krzyża, a może mama?... jednak w pamięci, głęboko wyryty, mam obraz mojej mamy, która modliła się przy moim łóżku, a gdy kroiła chleb, starała się o każdy okruch - żeby tylko nie spadł na ziemię... I zanim go ukroiła, czyniła na nim znak krzyża - żeby go nigdy nie zabrakło!

Z tą samą troską starała się nam pokazać, że ważny, najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka - niezależnie od tego, kim by był...

Kiedy o tym pomyślę, po plecach przechodzi mnie dreszcz. Dziwne uczucie. Jakby to było wczoraj! A przecież minęło już moje ćwierćwiecze, przecież od dawna nie mieszkam w rodzinnym domu, przecież wpadam tam tylko 'od święta' i na chwilę... Jednak obraz mamy całującej i błogosławiącej bochenek chleba... tego się chyba nigdy nie zapomina!

Z dzieciństwa - miałam wtedy 8, może 9 lat - pamiętam też moj…

Po co komu wolontariat?

Po co wolontariat? Każdego roku turnusy Drabiny Jakubowej przyciągają ok. 250-300 wolontariuszy z całej Polski. Ponad połowa z nich wraca na turnusy w kolejnych latach, a niektórzy zostają w Drabinie naprawdę na długo. Wielu z nas angażuje się w wolontariat przez cały rok, działając w Warszawie, Białymstoku, Wrocławiu, Lublinie, Krakowie i innych miastach. Co nas tak ciągnie do wolontariatu? Dlaczego wracamy? Czy nasze życie jakoś się przez to odmienia? Czy naprawdę jest tak, że wolontariusz niczego nie otrzymuje?
By być z ludźmi i dla ludzi Wolontariat to przede wszystkim ludzie - ci, którzy służą i ci, którym się służy – choć w praktyce te granice bardzo się zacierają. Dla Anity to właśnie czas spędzony z innymi i dla innych jest najważniejszy - „Jestem szczęśliwa, że podjęłam decyzję o byciu wolontariuszką. Cztery lata spędzone w Drabinie Jakubowej dały mi możliwość poznania wielu wspaniałych ludzi i przeżycia niezwykłych chwil. Działania w Sztabie, Anielskiej Domówce i Duszpasterstw…