Przejdź do głównej zawartości

Franciszek miesza się do polityki

Franciszek zamieszał. Każe się chrześcijanom mieszać. I to wszystkim; nie księżom, ale wszystkim. Przez czynne uczestnictwo, przez modlitwę. Słusznie, jeśli nie znajdą się ludzie uczciwi, odważni, to nic się nie zmieni na lepsze, a zmienić się musi. Stereotyp, że polityka jest brudna, sprawia, że wielu godnych zaufania ludzi nie chce się angażować... Mówią, że można się pobrudzić, a wszyscy widzą, że trzeba zrobić pranie!

Bez mieszania nie ma zupy. Może jednak polityce potrzebne jest zamieszanie, zmiana.

Pisałem o tym na moim profilu na FB. Wybuchła dyskusja. Ale na temat księży mieszających się do polityki. Bardzo ciekawe, skąd tyle ciasnych skojarzeń, skoro miało być o pozytywnym wkładzie wierzących w życie społeczne? Franciszek zamieszał w polityce? I co to będzie za zupa, kiedy się ugotuje?



Parę pytań na początek: "Ksiądz mieszający się do polityki jest dla mnie skreślony" Mam dać się skreślić, czy siedzieć cicho? Trochę taki szantaż tu czuję...

Co to znaczy mieszać się do polityki? Nie wolno mi kandydować w wyborach, czy nie wolno mi iść głosować? Chyba mam jakieś prawa obywatelskie, czy nie? Jest jakaś ustawa, która mi tego zabrania? Ok, ok, przecież wiem. Chodzi o to, że ksiądz na ambonie coś mówił, że kazanie było polityczne... Tylko czemu ksiądz nie może mówić politycznie? W końcu ksiądz to obywatel jak każdy. Więc może mieć poglądy i może je głosić. Mam rację, czy nie? Czy jakaś kościelna ustawa zabrania na ambonie wypowiadać się na tzw. "tematy", bo żadna państwowa ustawa tego nie robi. Więc o co ludziom chodzi?

Na tą kwestię wielu mówi, że ksiądz nie jest do tego powołany, że Jezus tak nie robił (skąd ta pewność?), że nie chcemy księdza, co mówi o polityce, tylko, takiego co mówi o Jezusie. Tu się poddaję. Faktycznie, ci ludzie mają rację, moim powołaniem jest mówić o Jezusie.

To jest pierwszy schemat, niemal już skostniały i jak się sprawę przemyśli, to widać, że wielu się w tym gubi. Księża mogą zabierać głos na dowolny temat. Sami siebie pilnujemy (lepiej lub gorzej), żeby to co mówimy było: 1. głoszeniem Jezusa, 2. nauczaniem moralności chrześcijańskiej oraz 3. żeby pasowało to do obecnej rzeczywistości (zamieszanie pewnie wywołuje obecność punktu 3).

Kolejna sprawa. "Mówienie o polityce"... a co to niby znaczy? Jakby kapelan parlamentarzystów wytykał z ambony uchybienia moralne polityków, to byłby już skreślony za politykę? A może właśnie to powinien robić? Jezus nie miał oporów, żeby pocisnąć faryzeuszom, saduceuszom (ci z pewnością byli "zamieszani" w politykę), czy członkom sanhedrynu. Zżera mnie ciekawość, co Jezus powiedziałby dzisiaj na widok naszej sceny politycznej?

"Mieszanie się do polityki". No uwielbiam to określenie. Jak mieczem machają nim wszyscy, którzy chcieliby, żeby księża/świeccy/Kościół/wierzący siedzieli cicho. Najbardziej machają, gdy sami "lobbują" - bo oni się nie mieszają, tylko lobbują, a lobbowanie jest spoko.
Jak księża mówią, że aborcja jest zabijaniem, to mieszają się do polityki (bo domaganie się ochrony życia w polskim prawie według aborcjonistów jest mieszaniem się i w ogóle czymś złym - a dokładniej złym wynikiem finansowym). Jak księża mówią, że in-vitro jest niegodziwym uciekaniem od leczenia niepłodności, to mieszają się do polityki... Facepalm.

"Nie mieszaj się w nieswoje sprawy" - i już wszystko jasne. To nie są moje sprawy. Jak pracodawcy wykorzystują pracowników, to ja się nie powinienem mieszać (politycy też już się do tego nie mieszają). Jak grzech korupcji, jak przywileje dla kolesi, jak przekręty z prywatyzacją, czy z upadłościami państwowych przedsiębiorstw, to najlepiej mówić, że to nie jest moja sprawa. See no evil, hear no evil, tell no evil. Idealnie! Taki to jest idealny ksiądz!

Franciszek zamieszał. Każe się chrześcijanom mieszać.

Jeśli nie znajdą się ludzie uczciwi, odważni, to nic się nie zmieni na lepsze, a zmienić się musi. Stereotyp, że polityka jest brudna, sprawia, że wielu godnych zaufania ludzi nie chce się angażować... Mówią, że można się pobrudzić, a wszyscy widzą, że trzeba zrobić pranie!

Próbuję sobie wyobrazić Polskę z moimi parafianami w rolach głównych. Jakoś głęboko pod skórą wierzę, że są wśród nas ludzie dobrzy, uczciwi, kompetentni. Gdyby tak przestali milczeć... Może mają zbyt wiele do stracenia?

Chyba właśnie mieszam się w politykę... Nigdy jeszcze mi się nie zdarzyło, a już na pewno nie z ambony.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Deo gratias!

"Wtedy, kiedykolwiek jest jakiś brak, potrzeba jest miłości miłosiernej, potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Kiedy kocham drugiego, kiedy on nie jest mi w stanie odwzajemnić, kiedy jestem z nim, mimo że nie kocha mnie tak, jakbym tego potrzebował (...) potrzeba jest miłości miłosiernej, która kocha pomimo wszystko. (...) Popychajmy siebie do gestów miłości, której tak bardzo przecież potrzebujemy." 
Usłyszałam te słowa, z ust o. Roberta, podczas mojej własnej Mszy ślubnej.  Mszy, która zapoczątkowała nowe - a jednocześnie kontynuowała "stare" - życie. 
fot. Kam Video - Aś Jarosz
Kiedykolwiek jest jakiś brak...
Jeśli mąż nie pozmywa naczyń (a prosiłam go już kolejny raz...). Jeśli ja, zaaferowana książką, zapomnę wstawić obiad... Jeśli modlitwa wieczorna nie będzie taka, jak byśmy chcieli, żeby była... Jeśli nie mam wystarczająco siły, aby wstać z łóżka. Jeśli on... Jeśli ja...
Potrzeba jest wyobraźni miłosierdzia. Potrzeba jest miłości miłosiernej.
Miłości, która…

kochać i być kochanym

Z dzieciństwa niewiele pamiętam. Nie wiem, kto nauczył mnie "Ojcze nasz" czy "Zdrowaś Maryjo", nie jestem pewna, czy to babcia pokazała mi, jak wykonać znak krzyża, a może mama?... jednak w pamięci, głęboko wyryty, mam obraz mojej mamy, która modliła się przy moim łóżku, a gdy kroiła chleb, starała się o każdy okruch - żeby tylko nie spadł na ziemię... I zanim go ukroiła, czyniła na nim znak krzyża - żeby go nigdy nie zabrakło!

Z tą samą troską starała się nam pokazać, że ważny, najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka - niezależnie od tego, kim by był...

Kiedy o tym pomyślę, po plecach przechodzi mnie dreszcz. Dziwne uczucie. Jakby to było wczoraj! A przecież minęło już moje ćwierćwiecze, przecież od dawna nie mieszkam w rodzinnym domu, przecież wpadam tam tylko 'od święta' i na chwilę... Jednak obraz mamy całującej i błogosławiącej bochenek chleba... tego się chyba nigdy nie zapomina!

Z dzieciństwa - miałam wtedy 8, może 9 lat - pamiętam też moj…

Boję się Twojej miłości

Boję się wielu rzeczy. 
Boję się porzucenia. Boję się, że nie dam rady. Boję się samotnej jazdy pociągami (dlatego często wybieram Polskiego Busa). Boję się latania samolotem. Boję się chodzić sama ciemną nocą. Boję się księży, którzy z ambon mówią więcej o szatanie i złu 'tego świata' niż o Bogu i Jego miłości... Boję się często, co ludzie o mnie pomyślą... Boję się samotności.


Jedne lęki mnie paraliżują, inne po prostu sobie są, inne staram się pokonywać na wszelkie możliwe sposoby.
Więc jeżdżę pociągami (do samolotu wejść się jeszcze nie odważyłam...), w nocy też chodzę - bo do domu, po podróży, wrócić trzeba, a każdorazowe "nie dam rady" staram się zastąpić... najzwyklejszym działaniem. I tłumaczę sobie, że przecież nie zawsze muszę ją sobie dawać, bo przecież nie tytanem, a człowiekiem jestem.  Inni ludzie uważają mnie raczej za odważną i szaloną, aż szkoda, że nie wiedzą, ile galarety w sobie noszę i jak bardzo drżę podczas podejmowania każdej kolejnej decyzji…